La Traviata uitgelegd voor beginners

Wat de titel betekent

La traviata is Italiaans voor De verdoolde vrouw. Verdi en zijn librettist, Francesco Maria Piave, noemden de opera aanvankelijk Violetta, naar haar heldin, en de titel veranderde voor de première. Het libretto is gebaseerd op La Dame aux camélias, een toneelstuk van Alexandre Dumas fils dat in 1852 voor het eerst werd opgevoerd en dat Dumas bewerkte uit zijn eigen roman uit 1848. Verdi zag het toneelstuk die februari in Parijs en begon onmiddellijk te componeren. De opera behoort sindsdien tot de meest uitgevoerde ter wereld. Het Italiaanse woord traviata beschrijft een vrouw die van het rechte pad is geraakt, en Verdi's opera vraagt het publiek te oordelen hoe rechtvaardig zij wordt behandeld.

Wie is wie

Drie personages dragen het verhaal. Violetta Valéry is een sopraan en de courtisane in het middelpunt. Alfredo Germont is een tenor, een jonge man uit een respectabele familie die verliefd op haar wordt. Giorgio Germont, Alfredo's vader, is een bariton, en de opera draait om zijn ontmoeting met Violetta in de tweede akte. Rond hen staan Flora, Violetta's vriendin, Baron Douphol, haar huidige minnaar, haar dienstmeid Annina en Dr. Grenvil. Een koor speelt de gasten op de twee feesten. Violetta, Alfredo en Giorgio drijven de handeling voort; de anderen dienen vooral de twee feesten. Verdi geeft elke hoofdrol een stemtype dat bij de partij past, en de muziek van de sopraan verandert meer dan die van wie dan ook. Luisteren naar de drie stemmen als afzonderlijke personages is de snelste manier om het verhaal te volgen.

Akte I: het feest

De eerste akte is een feest in Violetta's salon in Parijs. Alfredo wordt gevraagd een brindisi te zingen, een drinklied, en Libiamo ne' lieti calici is het resultaat: Laten we drinken uit de vrolijke bekers. De gasten dansen in de aangrenzende kamer, en Violetta, buiten adem, blijft achter. Alfredo vertelt haar dat hij van haar houdt. Ze geeft hem een bloem en vraagt hem die terug te brengen wanneer ze verwelkt is. Alleen vraagt ze zich af of ze ooit haar vrijheid kan opgeven, en de akte eindigt met haar Sempre libera, Altijd vrij. De Baron, Violetta's huidige minnaar, weigert het glas te heffen, en het gezelschap wendt zich tot Alfredo.

Akte II: het buitenhuis en Flora's feest

Drie maanden later wonen Violetta en Alfredo in een buitenhuis bij Parijs. Alfredo ontdekt dat ze haar bezittingen heeft verkocht om het te betalen. Dan komt zijn vader, Giorgio Germont, bij haar langs en vraagt haar zijn zoon op te geven, omdat haar reputatie de verloving van zijn dochter in gevaar brengt. Ze stemt toe en schrijft een afscheidsbrief. Op Flora's feest vernedert Alfredo haar voor de gasten, zonder te weten waarom ze is weggegaan. Zijn vader komt binnen en veroordeelt hem. Op het feest zijn er artiesten, met een koor van zigeunermeisjes en een van matadors, en Alfredo wint flink bij het kaarten voordat hij zijn winst aan Violetta's voeten werpt.

Akte III: de laatste kamer

De laatste akte speelt zich af in Violetta's slaapkamer. Haar tuberculose is verergerd en de dokter zegt dat ze weinig tijd heeft. Ze leest een brief van Giorgio Germont waarin staat dat hij Alfredo heeft verteld wat ze heeft opgeofferd, en ze zingt Addio, del passato, Vaarwel, mooie gelukkige dromen van het verleden. Alfredo keert terug en de geliefden worden herenigd. Ze praten erover samen Parijs te verlaten, maar zij weet dat het te laat is. Even voelt ze zich herleven, en dan sterft ze in zijn armen.

De muziek om naar te luisteren

Het voorspel opent met zeer zachte, zeer hoge strijkers die de fragiele heldin oproepen, dan het grote liefdesthema. Walsritmes lopen door de eerste akte en geven die een Parijse sfeer. Violetta's muziek verandert met haar mee: sierlijke, bijna koortsachtige coloratuur in de eerste akte, dramatischer lijnen in de tweede, en een spirituele kwaliteit wanneer ze sterft. Wikipedia merkt op dat La traviata de enige van Verdi's vele opera's is die volledig binnen speelt, en daarom kan een kerkbeuk, waar stemmen dicht bij elkaar zitten, er geschikt voor zijn. Verdi's partituur bevat een banda op het toneel in de feestscènes, wat de dansmuziek een straat- en salonsfeer geeft.

De beroemde nummers, in volgorde

Verschillende momenten zijn het kennen bij naam waard, en Wikipedia's synopsis geeft hun teksten. Ze komen in de volgorde van het verhaal, zodat u ze kunt afvinken terwijl de avond zich ontvouwt. De eerste twee sluiten de openingsakte af, de volgende twee horen bij de confrontatie tussen vader en heldin, en de laatste is het afscheid van de heldin. Wikipedia vermeldt ook dat het feest in de tweede akte de koren van de zigeunermeisjes en de matadors bevat.

• Bedrijf I: Libiamo ne' lieti calici, het drinklied, Laten we drinken uit de vrolijke bekers
• Bedrijf I: Sempre libera, Violetta's besluit om vrij te blijven
• Bedrijf II: Pura siccome un angelo, Giorgio Germont vraagt haar Alfredo op te geven
• Bedrijf II: Di Provenza il mar, Giorgio's lied over thuis om zijn zoon terug te brengen
• Bedrijf III: Addio, del passato, Violetta's afscheid van gelukkige dromen

Een mislukte première

De première in La Fenice in Venetië op 6 maart 1853 verliep niet goed. Het publiek jouwde soms en richtte enige minachting op de casting van Violetta, en de autoriteiten hadden erop gestaan dat de opera rond 1700 zou worden gesitueerd in plaats van in het heden. De volgende dag schreef Verdi dat het een mislukking was geweest en vroeg of de fout bij hem of bij de zangers lag. Na herzieningen werd het op 6 mei 1854 opnieuw opgevoerd in het Teatro San Benedetto in Venetië en het was een groot succes. De eerste akte werd met applaus ontvangen, maar in de tweede keerde het publiek zich tegen de voorstelling.

Hoe de opera de wereld veroverde

Na de herziene productie in Venetië verspreidde La traviata zich snel. Wikipedia vermeldt de eerste uitvoeringen in Madrid op 1 februari 1855, Wenen op 4 mei 1855 en Barcelona in oktober van dat jaar, daarna Londen op 24 mei 1856, waar het moreel twijfelachtig werd geacht, en Buenos Aires in juni 1856. New York hoorde het op 3 december 1856 en Parijs op 6 december 1856, eerst in het Italiaans. Overal waar het kwam, discussieerde het publiek over de heldin, en het bleef terugkeren op het toneel.

Wat u kunt verwachten in een kerk

Opera e Lirica-solisten, afkomstig van Italiaanse theaters en muziekacademies, treden op met een koor en een orkest, en de productie schrijft scènes en kostuums toe aan kostuumhuis Bolero Sartoria. Het is een opera die in een schip wordt opgevoerd, niet op een operapodium, dus de schaal is intiem en het geluid is dichtbij. De taal is Italiaans. Reken niet op ondertiteling, daarom is het belangrijk om de drie bedrijven te kennen. De voorstelling duurt ongeveer twee uur, en de boekingspagina toont de aanvangstijd voor uw datum.

Voor wie dit niet is

Fans van komedie kunnen beter elders kijken, want de heldin sterft, en de opera gaat over schaamte, opoffering en ziekte. Als u Engelse woorden op een scherm nodig hebt of een volledig operahuis met een grote orkestbak, kan een kerkvoorstelling teleurstellen. Als een verhaal dat ongeveer twee uur lang in zang wordt verteld te veel lijkt, is een uur aria's in een paleis in Rome een zachtere kennismaking. Alle anderen krijgen een eerste opera met een van de bekendste plots in het repertoire.