Historia kryjąca się za historią
Marie Duplessis, prawdziwa Violetta
Kim była paryska kurtyzana stojąca za La Traviata? Marie Duplessis, Dumas syn, powieść, sztuka i jak Verdi przekształcił je w Violettę.
Zarezerwuj miejsce dla Violetty ↗Dziewczyna z Normandii
Marie Duplessis urodziła się jako Alphonsine Rose Plessis 15 stycznia 1824 roku w Nonant-le-Pin w Normandii. W wieku piętnastu lat przeniosła się do Paryża i znalazła pracę w sklepie z sukienkami. W wieku szesnastu lat zdała sobie sprawę, że zamożni mężczyźni zapłacą za jej towarzystwo, i została kurtyzaną. Samodzielnie nauczyła się czytać i pisać oraz śledziła wiadomości, by móc swobodnie uczestniczyć w rozmowie. Dodała też do swojego nazwiska szlachecko brzmiące „Du". Jej biografia opiera się w równym stopniu na literackiej personie, co na dokumentach, dlatego szczegóły różnią się między źródłami.
Salon i reputacja
Duplessis była popularną kurtyzaną, a także gospodynią salonu, w którym politycy, pisarze i artyści spotykali się na rozmowy. Jeździła konno po Bois de Boulogne i uczęszczała na przedstawienia operowe. Jej portret namalował Édouard Viénot. Słynęła z dyskrecji, inteligencji i błyskotliwości, a po zakończeniu wielu swoich romansów zachowywała przychylność dawnych protektorów. Wiele z tego, co się dziś o niej mówi, pochodzi od postaci literackiej i ze współczesnej legendy. Portret Viénota przedstawia ją z białą kamelią przypiętą do sukni.
Dumas syn
Alexandre Dumas syn, syn autora Trzech muszkieterów, był jej kochankiem od września 1844 do sierpnia 1845 roku. Zmarła na gruźlicę 3 lutego 1847 roku w wieku 23 lat, a jej rzeczy zostały wystawione na aukcję w ciągu kilku tygodni, aby spłacić jej długi. W jej pogrzebie na cmentarzu Montmartre wzięły udział setki osób. Dumas napisał swoją powieść rok później, opierając ją na jej historii. W 1874 roku Dumas został członkiem Académie française.
Od powieści do sztuki
La Dame aux Camélias została opublikowana w 1848 roku. W powieści bohaterka, Marguerite Gautier, nosi przydomek damy kameliowej, a narrator dowiaduje się, że jej kochanek Armand Duval wysyłał kamelie na jej grób. Dumas zaadaptował ją jako sztukę, która miała premierę w Théâtre du Vaudeville w Paryżu 2 lutego 1852 roku i odniosła natychmiastowy sukces. W krajach anglojęzycznych historia stała się znana jako Camille, a samych szesnaście wersji wystawiono na Broadwayu.
Od sztuki do opery
Verdi i jego partnerka Giuseppina Strepponi byli tej zimy w Paryżu i w lutym 1852 roku zobaczyli sztukę. Kompozytor od razu zaczął o niej myśleć i po powrocie do Włoch powiedział przyjacielowi, że dla Wenecji przygotowuje La Dame aux camélias, która prawdopodobnie będzie nosić tytuł La traviata, temat na nasze czasy. Marguerite Gautier stała się Violettą Valéry, a Armand Duval — Alfredem Germontem. Piave napisał włoskie libretto. Piave napisał włoskie libretto, a dzieło wystawiono w Wenecji w marcu 1853 roku.
Co zmieniło się w operze
Opera zachowuje główny schemat: kurtyzana, młody człowiek z szanowanej rodziny, ojciec, który prosi ją, by go porzuciła, publiczne upokorzenie i śmierć na suchoty. Verdi i Piave chcieli osadzić akcję współcześnie, ale władze La Fenice nalegały, by przenieść ją w przeszłość, około roku 1700, a realistyczne inscenizacje pojawiły się dopiero w latach osiemdziesiątych XIX wieku. Tytuł oznacza Kobietę lekkich obyczajów, a opera początkowo nosiła tytuł Violetta. Dumas osadził historię w swoich czasach, dlatego Verdi widział w niej temat na nasze czasy.
Co zachowuje rzymskie przedstawienie
Rzymskie przedstawienie opowiada historię w wersji Verdiego w trzech aktach: przyjęcie, ofiara i śmierć. W pierwszym akcie Violetta podarowuje Alfredowi kwiat i prosi, by przyniósł go z powrotem, gdy zwiędnie. Jeśli chcesz zobaczyć prawdziwą kobietę, jej grób można odwiedzić na cmentarzu Montmartre w Paryżu, według Wikipedii.
Dlaczego historia przetrwała
Sztuka cieszyła się długotrwałym sukcesem. Eugénie Doche, która stworzyła rolę Marguerite na scenie, wspominała, że zagrała ją 617 razy. W 1853 roku Jean Davenport wystąpiła w pierwszej amerykańskiej produkcji, ocenzurowanej wersji, w której bohaterkę przemianowano na Camille. Dekady później Alphonse Mucha narysował plakat dla Sarah Bernhardt w tej roli, z białą kamelią jako jego emblematem. Opera Verdiego, napisana zaledwie rok po premierze sztuki, sprawiła, że historia przetrwała swój paryski moment.
Dla kogo to nie jest
Jeśli interesuje Cię wyłącznie fabuła opery, przewodnik z wyjaśnieniami omawia ją szybciej. Ten przewodnik jest dla czytelników, którzy chcą wiedzieć, skąd pochodzi Violetta, i dla każdego, kto jest ciekaw, dlaczego XIX-wieczny paryski skandal wciąż trzyma rzymską publiczność w kościele.
Źródła